z tłumu aniołów

z tłumu aniołów został ten bez skrzydeł
bladoniebieska garść popiołów słowa
zwiotczałe nitki porwanych już sideł
i ból. wiesz jak boli głowa

z tych wielkich nadziei uplecionych we śnie
marzeń pragnień wybujałych nocą
zrodził się bunt dlaczego to we mnie
trafiło tak strasznie
i po co

żeby chociaż niebo bardziej zniebieściało
żeby chociaż tęcza blaskiem zaświeciła
a tu nic niestety bo już raz się chciało
by ta najważniejsza jeszcze powróciła

i serce nie skore jakby wolniej bije
a anioł w pacierzu wygląda inaczej
a słowa rano kwiaty zamienione w żmije
wołają o spokój
bólem i miłości płaczem

Nawigacja: Strona główna | Regulamin | FAQ | Propaganda | Linki | Kontakt | Szkółka wiersza | Forum dyskusyjne | Wiersze z dzisiejszego dnia | Wiersze od ostatniej wizyty | silosy stalowe | Najnowsze komentarze

• włoski Łódź
• przechadzka
• ***
• **
• szachy z diabłem
• wrześniowa impresja
• Manifest wrześniowy
• kropla zwątpienia

• Dodatki do The Sims 3
• Ukulele
• alter echo
• Prozaicznie
• tu w niebie są tylko latawce, porwane przez trzask
• tamtego dnia
• Arteria poziomów świadomości
• Każdy wschód słońca przynosi nowe wspomnienia